| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
خوش به حال تو که شب یلدا می نشینی و جوجه ها را می شماری... خوش به حال او که شب یلدا را شبی دوست داشتنی میپندارد... خوش به حال آنها که صمیمت را عملا به رخ بقیه می کشانند... و خوش به حال من که نمیتوانم شب یلدا را دوست نداشته باشم!
پ. ن(۱) : امشب...نه دو شب...هر شب و هر شب شب یلداست! |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
همیشه از سیاست نفرت داشته ام! هر کس دروغگوی بهتری باشد برنده و هر کس راستگو باشد محکوم است به شکست! اما باید برایش ارزش قایل بود چون سیاست وسیله ای برای تحولات بزرگ است... علمی...فرهنگی...و شاید اخلاقی!
با این وجود همیشه یادت باشد... اینجا فنی است... مهد مهندسی کشور... سرآغاز تمام فعالیت های سیاسی...
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
رفتی وبلاگ این و آن را میخوانی میبینی یکسری جملات و کلمات کلیشه ای بیداد میکنند. بعضی ها هم که عاشق شده اند مینویسند: گر به کلبه من هم سر زنی خوشحالم خواهی کرد! آدم زورش نمیگیرد که اینها را بخوانند و بعد بگویند قشنگ بود! نوشته های تو یا قشنگ هستند یا زشت یا هیچ کدام و یا حالت چهارم مزخرف... اگر نوشتن برای دل خودت است، راحت باش و اگر نیست بمیر! اگر طولانی مینویسی و انتظار داری بقیه بخوانند کور خوانده ای یا باید نویسنده ی قابلی باشی و یا حرفی برای گفتن! در غیر این صورت جز کلمه زیبای خفه شو چیزی برازنده نیست. دخترانی هم که عاشقانه مینویسند نانشان در روغن است... تعداد نظرات را که ببینی،رقمی نجومی است؛ حال آنکه این دختر خود پسری را سر کار گذاشته و سیصد و پنجاه و چهار هزار پسر بیکار برایش کامنت میگذارند. ندیده و نشناخته هم میگویند: آخی!!!...بیچاره گناه دارد...دلم برایش میسوزد! معلوم نیست چه افکار پلیدی در ذهنشان رژه میرود. راستی اگر خواستی در وبلاگت فحشت دهم بنویس: دلم از همه چیز گرفته! جمله ای بی معنا و حال به هم زن! پ.ن : من از اینکه به فرد شخیصی گفتم برای خودنمایی مینویسی پشیمانم...معذرت میخواهم! |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
بعضی وقت ها سر در گم میشویم... گاه در روزمرگی زندگی... و گاه در تنوع آن! سیاه است با راه راه های سفید یا سفید است با راه راه های سیاه... پ.ن : و من چقدر سیلور استاین را دوست داشتم و هنوز هم!
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه هشتم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
یادش بخیر روزهایی که مامان و بابا از خانه بیرون میرفتند و ما میپریدیم و فوتبال بازی میکردیم! آن هم در خانه! درهای رو برو دروازه ها میشدند... هر جا که به نفعمان بود و گل میزدیم، شلوغ نمیکردیم و میگفتیم قانون جدید است... و برای جر زدن میگفتیم : هوایی گل قبول نیست! همه چیز میتوانست توپ باشد... جورابهای پاره ای که گوله به هم میچسبیدند... توپ یه لایه ای که کم باد باشد... آخرها هم با کلاس شدیم، هدیه تولد ده سالگی ام یک توپ چهل تکه شد! حیف که نمیدانم الآن کجاست! صدای زنگ خانه که می آمد یا صدای کلید انداختن و یا از کشیک دادن ها که میفهمیدیم بابا و مامان از راه رسیدند،همه به گوشه ای میجستند و سعی بر مرتب کردن خانه! وقتی مامان میپرسید فوتبال بازی میکردید؟ میگفتیم : نه! فقط نمیدانستیم با گرد و خاک ها و لپ های سرخ شده و عرق لای موهامان چه کنیم؟ و مامان با لبخند همیشگی می گفت : "اینجا قرمنگوله خانه است؟" و خنده ما حکم بر دروغ معصومانه مان داشت! پ.ن : هر یک گل من مقابل سه گل بهزاد بود ولی باز هم من می باختم! |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه پنجم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
کلاس الکترومغناطیس شروع شد و مطلب جالب image... من و بهراد با جدیت تمامی گوش میدادیم.البته من مقدماتش را هفته پیش با pdf باحال بهزاد خوانده بودم. ساعت حدود ده بود که بهراد در گوش من چیزی گفت و آخرین خنده بینمان رد و بدل شد. درست همان لحظه موبایل بهراد زنگ خود و وقتی جواب موبایلش را داد دیدم که صورتش اشکبار است! میلاد نگاه تلخی کرد و گفت: چی شد؟ من هم فقط حدس زدم که پدربزرگش... پ.ن : مرگ تنها حقی است که هیچ کس نمیتواند در این دنیای فانی پایمالش کند! |
||
|
+
نوشته شده در شنبه چهارم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
من فکر می کردم آدم سر به زیر و خجالتی هستی! آخر مثل بچه مودب ها سرت همیشه پایین بود... تو نگاه شومی داشتی! |
||
|
+
نوشته شده در جمعه سوم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
|
|
|
بارها از خدا خواسته ام حافظه ام را از من بگیرد آن هم فقط به یک منظور... تا بدی های دیگران را به یاد نداشته باشم! اسم من و تو یک دوست خوب خوانده شد ولی این باید رسم روزگار باشد؛ که شعار ها بر عقل حکومت کند و اسم ها و لقب ها و صفت ها همه برای خر کردن من و تو! من هم خدایی دارم...بزرگ! که گیر کردیم در گل!...آن هم مثل خر! راست میگفت که: تو چرا باید دلت برای من بسوزد...من هم خدایی دارم! بهانه اش را جور کرد... و بهانه اش را به حکم سوءاستفاده کردنش به من نسبت داد و من برای راحتی او همه چیز را به گردن گرفتم! دلم میخواهد گریه کنم آن هم فقط فقط فقط بغل مامانم... مامان پروین مهربون خودم! پ.ن : کاشکی فردا قیامت بود! |
||
|
+
نوشته شده در جمعه سوم آذر 1385ساعت توسط meredit
|
|
||
|
|
درباره |
|
دانشجوی سال سوم رشته مهندسی برق دانشگاه تهرانم. دو تا برادر دارم،ولی خوب هیچ کدومشون الآن ایران نیستند و من به همراه پدر و مادر خیلی خوبم یه جورایی تنها زندگی میکنم. فکر کنم کافیه:-) |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
بهمن 1386 دی 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
